Lotte, 15 november 2010
India , Madras °

Time flies!

En dan in ene zijn er alweer twee weken voorbij. Twee drukke weken en nog minder dan drie drukke weken voor de boeg.
Veel regenval gehad de afgelopen weken en hoe heerlijk het ook is om even niet in de hitte te leven: de regen zorgt voor veel belemmeringen, omdat de straten blank staan en ik daardoor vrijwel nergens heen kan. Het internetcafe is gelukkig op loopafstand en dus baande ik me een weg door het water en schrijf ik nu mijn (misschien wel laatste?) weblog.

Zo vreemd als het was om hier zonder Yara te zijn, zo snel wende ook dat weer. Al in het eerste weekend dat ik 'alleen' was (moeilijk om het alleen te noemen met elke dag bijna 100 mensen om je heen), heb ik de twee Nederlandse meiden op Karunalaya bezocht. Met z'n drieen zijn we er een middag tussenuit geweest naar Eliot's beach en hebben we gebakjes gegeten bij de Franse bakker. De volgende dag vertrokken zij voor twee weken met hun moeders op vakantie.

De dagen die daarop volgden verliepen in sneltreinvaart. In verband met Diwali hadden de kinderen vijf dagen achter elkaar vrij en elke dag was er een program. Dit houdt in dat er een groep mensen komt, die de kinderen voorzien van zang, dans, magic shows (met be-la-che-lijk slechte goochelaars), speeches en lekker eten, en omdat Diwali in het teken staat van geven: cadeaus. Alle kinderen kregen een nieuwe schooltas en nieuwe sandalen en daarnaast ook een gevulde pennendoos. Wat waren ze blij! Ik denk dat velen van hen nog nooit zo een groot cadeau hebben mogen uitpakken, dus ze trokken het nog net niet uit de handen van wie het kwam.Het hoogtepunt van alle festiviteiten kwam in de avond van 5 november: vuurwerk! De kinderen hadden mij er al regelmatig om gevraagd, maar omdat ik totaal niet van vuurwerk houd (dat werd maar weer eens bevestigd die avond)en omdat het me vorige keer niet goed bevallen was, besloot ik om het niet te sponsoren. Gelukkig waren er andere sponsors die dit wel deden, want anders zouden ze zeer teleurgesteld zijn.
Na de vijf drukke dagen was ik blij dat ik mijn gewone ritme weer kon oppakken en de kinderen weer naar school gingen. En voor mij stond in het volgende weekend alweer een nieuw uitje op de planning.

Afgelopen weekend ben ik naar Mamalapuram geweest, een kustplaatsje hier ongeveer 1,5 uur vandaan. Via Anbu Illam kwam ik in aanraking met een Duitse stewardes, Monica. Zij sponsort verschillende kinderen in het huis en ook twee in Mamalapuram. Omdat ze veel vragen had over de toestand van deze kinderen, nodigde ze mij uit om de twee meiden in het kustplaatsje te bezoeken, zodat we daarnaast veel tijd zouden hebben om over de anderen te praten.
Het was vooral een erg nuttige dag, waarin we veel belangrijke dingen besproken hebben. Uiteindelijk eindigde de dag s avonds laat in hotel Park Sheritan in Chennai. Via Luftansa krijgen ze de meest luxe hotels aangeboden en ze bood me een overnachting aan in het hotel.
Nog nooit heb ik zo iets luxe gezien! Ik had mijn eigen massagestoel, kingsize bed en flatscreen, een bad en bovenal: warm water! Voor het eerst voelde ik me echt schoon in deze smerige stad.
De volgende dag bezochten we samen nog even het project, waar het fijn was om de jongens weer te zien en Monica en haar vriendin Sylvia vlogen diezelfde nacht weer terug naar Duitsland.

Bovenstaande klinkt waarschijnlijk allemaal als een ideale situatie: geen verplichtingen, alles kan, alles mag, genieten van de kinderen en alles daar omheen en bovendien ook nog eens dagjes op stap.
Zo ideaal als dat het wellicht klinkt is het helaas lang niet altijd.
Naast het feit dat de tijd met de kinderen heerlijk is, gebeuren hier vanaf het begin af aan al dingen die veel boosheid en verdriet bij mij opwekken. Veel gesprekken hebben een ontzettend negatieve lading en Yara en ik zijn samen veel bezig geweest om de negativiteit een plekje te geven, maar bovenal: om er iets mee te doen. Ik kan hierover niet in details treden, zo openlijk op het net, maar dit alles heeft me veel energie gekost en valt me vaak zwaar.
Daarbij komt bij mij nu het gevoel weer boven dat ik de kinderen hier moet 'achter laten' en die gedachte maakt me misselijk, vooral omdat het steeds dichterbij komt.

Ik probeer uiteraard zo veel mogelijk te genieten, omdat deze dag al snel zal aanbreken en voordat ik het weet zit ik weer in het koude Nederland, waar de herfst- en winterdipjes toeslaan. Uiteraard ook mooie, gezellig tijden voor de boeg met de feestdagen en nieuw jaar.

Maar niet te vergeten krijg ik eerst m'n grote broers op bezoek. Iets waar ik ontzettend naar uit kijk. Ik krijg wel een beetje de kriebels, omdat ik natuurlijk hoop dat ze het net zo geweldig gaan vinden als ik. Maar ik denk dat ik me daar geen zorgen over hoef te maken, want we gaan prachtige plekjes bezoeken.

Ik ga wachten tot het ophoud met regenen, of in ieder geval een beetje, en dan terug naar huis. Even wat tijd voor mezelf en om 3 uur weer naar school om de kids op te halen.

Dikke kussen vanuit een regenachtig Chennai. (Ik leef met jullie mee!)
Tot na 24 december!

Naar Lotte in India bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl